Küçük oğlum, benim fikir üretim merkezim dün yine bazı projelerinden söz ederken ve uzun uzun bir şeyler anlatırken arada geçiştiriverdiği bir cümlesi dikkatimi çekti. O kadar doğallıkla ve içtenlikle söyledi ki, ardından da önerileri geldi bir dizi.
Cümle şuydu; “Herkes bir şeyleri yaparken ya da söylerken aslında ne anlama geldiğini çok da düşünmüyor. Mesela ‘ANNE’ sözcüğü, herkes annesine ‘ANNE’ diyor. Sanki çok özelmiş gibi ama herkesin dilinde aynı söylenince tüm anneler aynı oluyor. Ne kadar sıradan oluyor o zaman. Oysa ki tüm anneler farklıdır. O farkı belirtecek bir şeyi de söylemeli aslında. En azından düşünseler, söylemeseler bile! Yok yok çok sıkıcı bu aynılık…” !!!!!!!
Günde sayısız kez telaffuz ettiğimiz birçok sözcüğün aslında ne kadar sıradanlaştırıldığını, içerdiği anlamını hiç de hakkıyla ifade edemediğimizi düşündürdü bana oğlumun bu sözleri. Nedeni de; ya kalıplaşmış ifadeler halinde söylerken içine düşüncemizi katmadığımızdan, bazen sadece alışkanlıktan ibaret olmasından ve en çok da sadece söz sarf ederken içine duygularımızı katmayı beceremediğimizden.
Şu anda bile eğer sadece “ifade etme” boyutundan bakarsanız bu yazdıklarıma, yine sıradan kalır. Dikkat edin gün boyunca duyduklarınız ya da söylediklerinize; ne kadarı size ya da söyleyene ait özgün düşünce, fikir veya duygular? Ne kadarı sizden öncekilerden öğrendiğiniz kalıpların tekrarı cümle ya da sözcükler?
Ne kadarının gerçekten farkındalıkla ortaya döküldüğünü sorsam?
Şunu da çok önemsiyorum, özellikle siyasetçiler için bunu önceliklendirsem de aslında herkes için geçerli; ifade ettiğiniz sözlere inancınız ne kadar?
Kendinizi ne ölçüde ifade ediyor?
Sonuç şuraya varıyor aslında, kendine özgün bir ifade, düşünce tarzın yoksa, ne hissettiğinin farkındalığından uzak yaşıyorsan; yaşadığın asla senin yaşamın olamaz. Başkalarından kopyaladığını taklit ediyorsun. Kendine oldurmaya çalışıyorsun. Bu sebepten birçok yaşam iğreti duruyor. Hani çok alakasız yazılardan dijital ortamda “kopyala/kes/yapıştır” mantığının işleyişi gibi. Her “kes/yapıştır” her metnin içine oturmaz! O sebeple kendin yazacaksın kendi cümlelerini…
Var mısın kendi ifadelerinin, yaşamının sorumluluğunu almaya, bedelini ödemeye?
…..
Oğlumla konuşmamızın sonunu doğal olarak tahmin edebilirsiniz. Oğlumun konuyu tamamlama cümlesi; “tabii ki en özel anne BENİM ANNEM. Hem çok akıllı hem de sevgi dolu!!!”
Ve benden gelen onaylama; “Elbette…..” 🙂
– Seviyorum ben kendini beğenmiş annemi (!!!) 🙂
– Elbette ……
Güzel bir gününüz olsun… Sevgiyle…
Yasemin ÖZKUL AYDIN