Babaların kulağına fısıldamak istediklerim var.
Olabildiğince güçlü haykırmak belki ama biliyorum ki ne kadar çok bağırırsan o kadar uzaktan gelir sesin. Oysa ki isteğim, kulaklarına fısıldayarak oradan yüreklerine ulaşmak babaların.
Uzun uzun okumayı tercih etmeyebileceğiniz varsayımı ile sadece altını çizerek ifade etmek seçimim. Çünkü konu bana göre gerçekten göz ardı edilemeyecek kadar önemli ve gözlemlediğim; hem ailelerde hem de toplumsal olarak ters giden çok şey var. Yoluna girmesi için çok şeyin, güçlü bir “Baba” dokunuşuna ihtiyacımız var. Bu güçlü dokunuş ifadem şiddeti çağrıştırmasın, alışılageldiği gibi… Demek istediğim en güçlü dokunuş; içinde duygu barındıran, sevgiyi koşulsuz taşıyan, dünyaya getirdiği çocuğunu hükmedebileceği bir malı olarak değil de canından, özünden bir parça olarak gören ve bunu hissettiren dokunuş…
Altını çizmek istediklerime gelince; bunlar özelikle seanslarımdan, çevremden ve genel anlamda gözlemlediklerimle edindiklerim. Değişimle gelen sonuçların mükemmel olduğunu da söylemeden geçemem:
- Her baba deneme yanılma yoluyla yaşıyor ya babalığı; kimi gerçekten çok başarılı, öngörü mü dersin eğitim mi! Kim bilir? Bana göre özündeki hissiyat!
- Ne kadar içtenlikle, önyargısız ve sevgiyle yaklaşırsan çocuğun olarak yetiştirdiğin bireye, o denli engelsiz, engebesiz bir iletişim alanı yaratmış olursun aranızda.
- Çocuğun annesiyle her şeyi paylaşıyor, rahatlıkla konuşabiliyor ve babasıyla bu ilişkiyi kurmuyorsa, baba olarak biraz düşünmeli derim; “benim hangi davranışım ya da sözüm çocuğumun benden uzak durmasına sebep oluyor?” Bilinmeli ki çocuk onu koşulsuz, yargısız, eleştirisiz dinleyen her kimse (anne ya da baba) onunla iletişimi seçer. Bilir ki her durumda yaptığı yanlışlına rağmen evlat olarak sevilecek ve kabul görecek. Burada tehlikeli olan, çocuğun hem anne hem de babayla bu iletişimi kuramaması. Bu durumda “bir yabancı” kolaylıkla bu pozisyona yerleşiveriyor ve bu kişinin doğru kişi olduğunu bilme ya da seçme, etkileme şansınız yok. İyi niyetli olup olmadığını bilme şansın da!!!
- “Para kazanıp onu en iyi okullarda okutmak, tüm ihtiyaçlarını karşılamaktan” daha geniş bir alana sahip Baba olma kavramı. Hatta sınırları olmayan sonsuz bir alan. “Çocuğumun nerede, ne zaman, ne şekilde ihtiyacı olursa yanındayım, destekleyicisiyim!” diyebilme cesareti gösterecek kadar zamansız, mekansız, sonsuz bir alan…
- Yaptığı hatalarına “neden?” yaptığını sorgulayarak, yanlışlarından dolayı yargılamak ve uzaklaşmasına sebep olmak yerine; “nasıl davranmış olsan sonuç farklı olurdu?” yaklaşımı ile tekrar hata yapmasının önüne nasıl geçeceğini öğreten olarak tepki verirsen, her durumda babasını yanında isteyecek bir çocuk sahibi olursun.
- Bugün küçük bir çocuk olabilir yetiştirdiğin, ne var ki o sadece şu an için bir çocuk. Bir süre sonra yetişkin olacak bir birey. Yaklaşımlarını küçük bir çocuk algısından geleceğin yetişkin bireyi algısına dönüştürürsen, hissettiklerinin, davranışlarının, yargılarının nasıl da farklılaştığına kendin de inanamazsın. Deneyin, görün!!!
- En az, çalışanlarına ya da arkadaşlarına gösterdiğin sabır ve hoşgörüyü göster çocuklarına.
- Zamanı da belirtmeden olmaz, en kalitelisinden zaman geçirin onlarla, içine bolca sevgi ve şefkat de katarak.
Karşılıklı güven, sevgi, saygı ve destekleyicilikle harika ve uyumlu bir yaşama sahip olmak elinizde çocuklarınızla. İnanın çok zor ya da imkansız değil. Şunu kabul etmeli öncelikle, bunu sağlayacak olan Baba olarak sizsiniz. Baba doğru zamanda ve koşullarda değiştiğinde, çocuğun değişimi mutlaktır.
Hiçbir çocuk mutsuz olmayı, ailesi hele de babası ile çatışmayı seçmez. Yaşanan olumsuzlukların zeminini hazırlayan her zaman ailedir, asla çocuk değil…..
Tüm bu yazdıklarımın ışığında, hakkıyla Baba olan babaların gününü kutluyorum.
Ve tüm babalardan ricam, bu hafta kendinizi gözlemlediğiniz farkındalık haftanız olsun.
Yasemin ÖZKUL AYDIN
Bütünsel Gelişim Profesyoneli, Bütünsel Koç, Eğitmen-
Kuantum Dokunuş Uluslararası Eğitmen ve Uygulayıcısı